Ana Sayfa Medya 21 Ekim 2021 62 Görüntüleme

Hayatlarına küçük yaşta Balyoz inenler yaşadıklarını anlatıyor: Erken Büyüyenler

Benan, Eylül, İnci, Ege, Elif, Melis… Beş yıl evvel tanıştığımda hepsi çocuktu… Senelerce babalarından uzak kaldılar. Balyoz davası Türkiye’nin hukuk sistemine, Türk Silahlı Kuvvetleri’ne darbe vurmakla kalmadı, asrın kumpası onların çocukluklarını ellerinden aldı. Erken büyümek zorunda kaldılar… Sokakta top oynayacaklarına “Sessiz Çığlık” nöbetlerine katıldılar. Anneleri üzülmesin diye, kediyi, yastığı dost yapıp onlara ağladılar. Çalan her zilde “Babam mı geldi” diye kapıya koştular, hayallerinde onları gördüler. Beş yıl evvel konuştuğumuzda çok küçüktüler… Artık büyüdüler… Yaşadıklarını daha da anlamlandırır hale geldiler. Hayat hakkında karar verecek yaştalar artık. O gün nasıl dik durdularsa bugün de öyleler. Yine buluştuk… Adaleti, vatan sevgisini, geçmişteki acıları konuştuk…

12 Eylül 2011. Okulun birinci gününde Elif’in sınıfında… Babası o gün tabire çağrıldı. 16 Eylül’de tutuklandı.

Onları tanıdığımda Elif 11 yaşındaydı, Ege 12… Elif babasına fotoğraflar yaptığını anlatıyordu; o fotoğraflarda annesi, babası, ağabeyi ve kendisi vardı, çok memnunlardı. Piknik yapıyorlardı… O gün bunları anlatırken o tatlı tatlı bakan, masmavi gözlerinden yaş dökülmüyordu, çocuktu nasılsa… Ağabeyi Ege ise derslerde demokrasiden kelam ediyordu, dedim ya şimdi 12 yaşındaydı…

Cezaevine birinci ziyaret ve Ege’nin doğum günü…

‘ONU BENDEN ALDILAR’

Ege ve Elif’in babaları emekli Kurmay Albay Ali Yasin Türker Balyoz davasından yargılandı ve cezaevinde tam 33 ay kaldı. Tutuklandığında çocukları Elif 7, Ege 8 yaşındaydı. Sineması başa sardım, “O günü, tam o anı hatırlıyor musunuz” diye sordum… Birincinin Ege konuştu: “Tutuklanma haberini biz birkaç hafta sonra aldık. İstanbul’a iş için gitti, dönecek zannediyorduk. Babamın tutuklandığını cezaevine ziyarete götürülünce öğrendik. Gölcük’te oturuyorduk. 2. sınıftaydım, okuma yazmam olduğu için cezaevine geldiğimizi anladım. Tutuklu olduğunu kestirim ettim; zira daha evvel babamın arkadaşlarından rastgele birinin cezaevinde çalıştığını görmemiştim. Bir de biz lojmanda oturuyorduk, herkesin babası askerdi. Her konuştuğum “Benim babam da tutuklandı” demeye başlamıştı. O vakit yalnızca benim babamla ilgili olmadığını, daha geniş bir operasyon olduğunu anlamıştım. Çocukluk çağımızda babamız yoktu, onunla yaşayacağımız birçok anı yaşayamadık. Benim için en büyük sorun buydu. Bunun ruhsal olarak da tesiri oldu. Baban yok sonuç olarak. Derslerimi de etkiledi.”

Tahliye günü aile daima birlikte…

Ege sakin sakin anlatıyor. Lakin Elif kelamı alınca derin mavi gözlerinden akan yaşlara mahzur olamıyor, öfkesi dinmemiş, “Çok küçüktüm, büyüme çağındaydım” diyor: “Aileme en çok gereksinim duyduğum vakitti ve birini aldılar benden. Hem duygusal olarak hem de imkânlar açısından her şeyim yarıda kesildi. Bir şeye üzüldüğüm vakit ya da paylaşma muhtaçlığı hissettiğimde paylaşacak bir babam yoktu yanımda. Annem bir yere kadar yardımcı olabilir fakat babama muhtaçlık duyduğum çok oldu. İçimde kalıyordu anlatmak istediklerim ve sonra daha büyük sıkıntılara yol açıyordu.”

‘KİMSEYE GÜVENMİYORUM’

Ege, erken büyümek zorunda kaldığını söylüyor. Bütün arkadaşlarından daha olgun olduğunu… Aslında arkadaşları da sık sık söylüyormuş bunu… “Annem, babaannem hiçbirimiz birbirimize üzüldüğümüzü muhakkak etmiyorduk. Ben üzüldüğümde Elif’e anlatıyordum.”

Elif’e “Ne konuşuyordunuz” diye soruyorum, “Bir orta birebir odada kalıyorduk. Uyuyamadığımızda annemin yanına gitmek yerine birbirimizle dertleşiyor, birbirimize sarılıyorduk. Hem birbirimize yardım ediyor hem de annemizi üzmemiş oluyorduk” diyor.

Ege en çok lojmanda maç vakitlerinde üzüldüğünü anlatıyor: “Babalarımızı çağıralım, onlara karşı maç yapalım dediklerinde ‘Benim babam cezaevinde diyemedim’… O anda çok üzüldüm. Herkes futbol oynuyor, sen bir şey yapamıyorsun. Ben doğal ki babamın hatasız olduğunu biliyordum. Ancak yanımda değildi işte, olamıyordu. Hiçbir vakit bir arkadaşım ‘Senin baban suçlu’ demedi. Ama benim hatırlamadığım, annemin daha sonra anlattığı bir bahis var: Lojmandan biri bana ‘Senin baban vatan haini’ demiş. Ben de sonlanıp ona taş atmışım. Ben hatırlamıyorum lakin o vakit gelip anneme anlatmışım. Arkadaşlarımdan, kardeşimden, öğretmenlerimden daima takviye aldım.”

Elif, başından itibaren ailelerinin kendileriyle konuşup, her şeyi paylaştığını belirtiyor, “Sizin babanız hatalı değil, berbat bir şey yapmadı” diyorlar… Onlar da esasen biliyor, babaları makus bir şey yapmaz.

Elif o vakit da içine kapanıkmış, artık de o denli… Ege, kardeşine nazaran daha toplumsal ancak ister istemez olayların karakterini etkilediğini belirtiyor. Kardeşler, “Belki daha etkin değişik iki kişi olacaktık” diyor.

Ya itimat hisleri… Ona ne olmuştu?

İşte orası Elif açısından biraz külfetli… Kimseye güvenmiyor, “Anne babam da dahil kimseye itimat duymuyorum” kadar büyük bir cümle ediyor, “Ne kadar yardım almaya çalışsam da olmuyor” diyor.

Ege’nin vatan, millet sevgisi daha da artmış. Bu ülke için bir şeyler yapmak istiyor. Tıpkı meskende yetişmiş, tıpkı sıkıntıyı çekmiş iki evlat… Acıyı herkes farklı karşılıyor işte… Elif “Olabildiğince uzağa gitmek istiyorum. Vatanımı seviyorum, o farklı. Milletime sevgim var, bir şey olursa sonuna kadar savunurum. Ancak olabildiğince uzaklaşmak istiyorum. Hiçbir sistemine inanmıyorum, adaletine de idaresine de…” diye isyan ediyor adeta.

1.5 yıl boyunca babaları Maltepe Cezaevi’ndeydi… Ayda yalnızca bir defa gördüler. Sonra Hasdal’a nakledildi, orada haftada bir müsaade çıktı, iki çocuk anneleriyle birlikte cezaevi yolunu tuttu her hafta.

Yasin Türker, Elif ve Ege Türker

UNUTMAM, AFFETMEM

“Bizim başımıza neden bu geldi” sorusunu hepsi soruyor. Ege bunun karşılığını biliyor, “Kendi menfaatleri için oburlarının hayatıyla oynadılar” diyor.

Pekala ya çıktıktan sonra?

Babaları döndüğünde değişmiş miydi?

Ege anlatıyor: “Ben çok büyük bir değişiklik gördüm. Babam mesleğine çok âşık bir insandı. Çıktıktan sonra hiç istemedi. Gerisini dönüp gitti…”

Birinci başta babasının konutta oluşunun tuhaf geldiğini söylüyor Elif. Sabah uyanıyorsun, baban var ve kahvaltı masasında… Tuhaf lakin çok hoştu tekrar birlikte olmak.

Ege, kumpasa neden olan, dayanak veren kimseyi unutmayacağını söylüyor, “Bize kimse çocukluğumuzu geri veremez” diyor.

Elif de “affetmem” diyor: “Benim çocukluğumu çaldılar… Babamı aldılar…”

Üzerinden yıllar geçti, yaşananlar unutulmuyor. Unutulmasın zati… Unutulmasın ki çekilen acılar, bir daha yaşanmasın…

SÜRECEK

Cumhuriyet

hack forum warez forum hack forum gaziantep escort gaziantep escort Shell download cami halısı cami halısı cami halısı cami halısı cami halısı
izmit escort Ataşehir escort ankara escort bostancı escort kadıköy escort muğla escort hack forum bahis forum forum bahis babilbet fethiye escort slot siteleri deneme bonusu veren siteler deneme bonusu veren siteler en güvenilir casino siteleri hack forum warez forum hack forum warez forum hack forum warez forum deneme bonusu deneme bonusu