Ana Sayfa Medya 29 Mayıs 2021 1 Görüntüleme

Cumhuriyet Genç Yazın sizlerle

DENEME

MUMCU’NUN MEŞALESİ

KAAN EROĞUZ

HACETTEPE ÜNİVERSİTESİ SİYASET BİLİMİ YÜKSEK LİSANS ÖĞRENCİSİ

2021 yılı prestijiyle yaşları 15-30 aralığında değişen ülke gençliğinin hiçbiri Uğur Mumcu’yu hayattayken tanıyabilme, günlük yazılarını takip edebilme yahut ülkenin aydınlık yüzleri ile dolup taşan konferanslarına katılabilme talihini yakalayamadı. 28 yıl evvel Cumhuriyetimize ve ülkemizin bağımsızlığına kasteden emperyalizm dayanaklı güçler, bizleri ülkemizin yetiştirdiği en namuslu, en unsurlu aydınlarından biri olan Uğur Mumcu’dan mahrum bıraktı.

1990’lı yıllarda Muammer Aksoy, Bahriye Üçok, Turan Dursun üzere öteki Atatürkçü aydınlarımızı hain pusularla öldürerek Atatürk ihtilalinin ışığını söndürebileceklerini sananlar, Uğur Mumcu’yu da hayattan kopararak bu misyonlarını yerine getirdiklerini düşündüler. Zira Uğur Mumcu, haramiler nizamında daima “Sakıncalı Piyade”ydi. Cumhuriyet ve Atatürk düşmanlığının “ilericilik” olarak pazarlanmaya çalışıldığı devirde iflah olmaz bir “Kalpaksız Kuvvacı”ydı. Terörün tırmandığı, silahlı şiddetin yasal bir hareket aracı olarak görüldüğü devirlerde demokrasiden ve insan haklarından yana hal alan gerçek bir “aydın”dı.

Kemalist ihtilalin kazanımlarını işçi halkının talep ve çıkarlarıyla buluşturan, insanın insan tarafından sömürülmesine karşı eşitliği ve dayanışmayı hayatında ön plana koyan bir yurtseverdi Uğur Mumcu. Vurguncuların, soyguncuların, ülke düşmanlarının ipliğini pazara çıkaran bir dedektif, halk düşmanlarına karşı her vakit “tehlikeli ve devrimci”ydi.

‘YAZDIĞIMDAN ÇOK OKUYORUM’

Uğur Mumcu’yu vefatından yıllar sonra unutulmaz kılan özellikleri yalnızca siyasal duruşundan kaynaklanan ödünsüz, prensipli tutumu değildi. Araştıran, saptadığı olguları ispatlarıyla ve evraklarıyla ortaya koyan “araştırmacı gazeteci” kimliği, düşünsel olarak karşısında konumlanan insanları bile kendisine hayran bırakacak derece tesirliydi.

Kısa ömrüne sayısız köşe yazısı, makale, kitap ve inceleme metinleri sığdıran Mumcu, katıldığı bir radyo programında “Yazdığımdan çok okuyorum” diyecek kadar okumaya ve bilgiye değer veriyordu. Zira ona nazaran “Bilgi sahibi olamadan fikir sahibi olunamazdı.”

Evet, çoğumuz Mumcu öldürüldükten sonra dünyaya geldi. Ülke gençliği olarak hiçbirimiz onu hayattayken okuyamadı, dinleyemedi. Cumhuriyet düşmanları Türk ihtilalinin aydınlarıyla yeni gelen jenerasyon ortasındaki besleyici sürekliliği bir bıçak üzere kesmek istedi. Başaramadılar.

Dünya gözüyle göremesek de hepimiz Uğur Mumcu’yu tanıyoruz. Kitaplıklarımızın rafları onun kitaplarıyla dolu. Aklımız onun aydınlanmacı fikirleriyle, yüreğimiz onun ülke ve millet sevgisiyle beslenmeye devam ediyor.

Dün olduğu üzere bugün de devleti mafyalaştıran, yolsuzluklarıyla yandaşlarını kayırarak yüz binlerce gencin ve yurttaşın emeğini çalan haramilere, diktatör bozuntularına ve antidemokratik tek adam istibdadına Uğur Mumcu hamasetiyle karşı duruyoruz. Cumhuriyetimizin temel kıymetlerinin altını oyanlara, Türk ihtilalinin birikimini unutturmak isteyenlere, bizleri Saray rejiminin biat eden, uslu çocukları yapmaya çalışan tebaa kültürüne karşı çıkıyoruz.

Uğur Mumcu üzere okuyarak, araştırarak, bilgimize ve yüzlerce yıllık aydınlanma mirasımıza sırtımızı vererek Atatürk’ün çağdaş medeniyetler düzeyi gayesine ulaşma azmimiz, karşımıza çıkarılan her zorluğa karşın canlı kalacaktır. Zira yalnız değiliz. Katledilen her aydınımız fikirleriyle, yazdıklarıyla aklımızın ve yüreğimizin içinde, bizimle.

Uğur Mumcu bizimle yaşıyor, yaşayacak. Mumcu’nun meşalesi bizim elimizde.


FELSEFECİ

ECE SARAÇOĞLU

MALTEPE ÜNİVERSİTESİ İDEOLOJİ ANABİLİM KOLU DOKTORA ÖĞRENCİSİ

Düşünmek ister felsefeci,

Tek başına nefes almak ister yüksek doruklarda.

Sorgulamak ister enine uzunluğuna.

Okumak ister bir kitabı bin bir soruyla yeni baştan.

*

İrdelemek ister merak içinde,

İz sürmek ister gerçek bilginin peşinden.

Yazmak ister hiç usanmadan, yorulmadan.

Tartışmak ister her filozofla yeni baştan.

*

Sevmek ister bilginin kendisini, bilgeliği.

“Önce kendini teşhis, bil” diyebilmeyi aşılar,

İdeolojinin sonsuz diyarlarında.

Sabretmek ister bulana dek.

*

Yaşamak ister sadece,

Hissetmek ister tabiatın mucizesini,

Anlamak, manalandırmak ister.

Her ne kıymetine olursa olsun.


DENEME

KİMLİĞİMDE KAYBOLMAK

KEREM DEMİRTÜRK

KARADENİZ TEKNİK ÜNİVERSİTESİ BİLGİSAYAR MÜHENDİSLİĞİ

“Kimliğimde kaybolmak…” Bu ifadeyi düşündüren şey ne sanki? Ne istediğimi bilmemem mi? Ne istediğimi bilip bu yolda çok zorlanmam mı? İstediğim şeyi sahiden benim isteyip istemediğimi bilmemem mi? Bu kadar ayrıştırıcı bir toplumda yaşamam mı?

Bu sorular bu türlü devam edebilir üzere duruyor ancak sahiden de tam olarak karşılığı bu soruların rastgele birinde bulamayacağımı biliyorum. Bir insan olarak ne yapıyorum diye düşünmeden duramıyorum. Yani şu kısa vadeli hayatımızda tam olarak maksadımız ne? Sonuç olarak bir halde var olduk; bazıları bunu Allah’la bazıları evrimle bazıları farklı formlarda açıklıyor ancak sonuç olarak bir formda şu anı yaşıyoruz ve yaşadığımız hayat bitince ne olacağından emin olamayız lakin bence sonunda ne olacağının bir değeri yok. Aslında o denli bir ikilemle yaşıyoruz ki bu dünyada büsbütün bencil sebeplerle de yaşayabiliriz, büsbütün para odaklı olabiliriz ki bu türlü olan insanları bence suçlamamalıyız fakat bir yandan da para kazanmak bana ne getirir, bize ne getirir, bu da bir soru işareti. Bu yüzden de ahlaki bir ikilemde gidip geliyoruz.

Aslında bunu düşünen beşerler pek fazla değil, gerçi toplumsal medyaya bakarsan herkesin kaygıları birebir, herkes bir şeyler için gereğince bunalmış, herkes bir şeylerden bıkmış, farklı ömürler, farklı seçenekler istiyorlar fakat işte sahiden bunu mu istiyorlar, bunu bilmiyorlar.

“Mutlu olmak için oburlarının kalbine ve zihnine muhtaçken, kendinize nasıl hürmet duyabildiğinizi anlamıyorum.” Genel olarak yönlendirilmeye açık beyinlerin daima toplumsal medya dediğimiz şeyle yönlendirilip sahip olduklarını düşündükleri niyetleri var; halbuki bence yalnızca bir yönlendirme ile bu türlü düşünüyorlar. Hayatlarına hakikaten odaklanıp ne istediklerine karar vermek üzere bir sıkıntıları yok, birçoklarının istediği şey toplumsal medyada onaylanmak, beğenilmek, para kazanmak ancak süratli bir biçimde. Okudukları şeyin bile ne olduğunu bilmedikleri bir hayatın içerisindeler. İnsanları bu kadar eleştirmek için kâfi bir donanıma mı sahip olmak gerek? İnsan hakikaten de kendi kanıları ile yalnız kaldığı vakit bence kendisini daha iyi anlayabiliyor.

DÜŞÜNMEDEN YAŞAYABİLİRİM…

Ben mesela kimliğimde kaybolmak tabirini kendim için yanlışsız söz olarak seçtim lakin neden? Şu an yaşadığım toplumda kabul edilmeme üzere bir problemim yok aslında, herkes üzere bir şey düşünmeden yaşayabilirim. Hayatıma bir formda para kazanarak lakin tahminen de istemediğim bir şeyin içerisinde para kazanarak devam edebilirim. Bu sıkıntı bir şey mi benim için, hayır değil.

Hakikaten de kendimi çok yorgun hissettiğim bir devrin içerisindeyim. Aslında bir derdim bir ıstırabım yok. Palavradan ağlanmaya gerek yok lakin işte niyetlerle başa çıkmak çok daha sıkıntı. Keşke etrafımdaki beşerler beni sevmese diyebiliyorum.

O vakit her şey daha kolay olabilirdi, tahminen de etrafımda benim için üzülecek kimse kalmayınca benim de bu kanılarla başa çıkmama gerek kalmayacak. Hayata ister seçerek başlamış olayım ister bir formda annem ve babam beni dünyaya getirmiş olsun, her durumda beni çeken, bu dünyada bir şeylerle başa çıkmamı isteyeceğim bir neden yok. Başka insanların da neden istediğini anlamıyorum. Meğer ne kadar keyifli olabiliyoruz ailemizin, arkadaşlarımızın yanında lakin işte bu memnunluk kendi iç huzurunu sağlamana asla yardımcı olmuyor. “Var mısın ki yok olmaktan korkuyorsun?”

Yok olmaktan hiç korkmuyorum, tersine bunu daha fazla istiyorum. İnsanların birbirlerini yargılamasını görmek istemiyorum, insanların onaylanmak istemesini görmek istemiyorum. Maalesef içerisinde bulunduğum canlı formu yaşarken hazzettiğim sevdiğim bir form değil ve beşerler nitekim de hislerin onlar için kâfi olduğunu düşünüyor, daha doğrusu bir farklı insanın kendisine gereksinimi olduğunu düşünüyor ya da kendisinin bir farklı beşere muhtaçlığı olduğunu düşünüyor. Halbuki his dediğin şey hormon değil mi? Birini sevdiğini düşünmek çiftleşme içgüdüsü değil mi? Her ne kadar bu soruları kendime sorabiliyor olsam da birini sevdiğimi düşündüğüm vakit bu soruları kendime hatırlatamıyorum, zira bir şeyleri sormak onu algılayabileceğimiz manasına gelmiyor. İnsanın kendi kendine düşünmesi de bir ideoloji midir?

MUTSUZ BİR İNSAN MIYIM?

En iyi düşünür insanın kendisi midir? Bu kadar yazıyı yazmak ne işe fayda? İçerisinden çıkamayacağımız kadar soru işareti olan bir hayatta yaşıyoruz ve genelde bir halde hepsini görmezden geliyoruz, zira bunu yapmazsak beşerler bizde bir sorun olduğunu düşünür. Beşerler tarafından kabul edilmek hiçbir vakit umurumda olmadı, kimseye nazaran de yaşamayı tercih etmedim ancak bunu desem bile katiyetle içgüdüsel olarak kabul edilmek için yaptığım şeyler oluyor. En gelişmiş canlı olup bu kadar ilkel olmak bizi nasıl bir ikilemde yaşamaya itiyor bu türlü? Bu ikilemin yanıtını verebilen var mı? Yazdığım şeyleri bir daha okumak bile güç geliyor, kendi yazdığım şeyler beni daha fazla ikilemde bırakıyor; bu nasıl bir çelişki? Niyetlerimi bile tam olarak kaldıramadığım bir beynimle bu soruları nasıl yanıtlayacağım?

Bu kadar şeyi yazdıktan sonra “Mutsuz bir insan mıyım” sorusuna verecek karşılığım tekrar de “Hayır…”


HİKAYE

MONA LİSA

BENSU ÇANKAYA

ÇUKURAMBAR TABİAT KOLEJİ ANADOLU LİSESİ

Eski gotik kilisenin boş yemekhanesinde oturan genç bayan bir oldukça sıkılmışa benziyordu. Neredeyse sabahtan beri buradaydı ve artık bu kocaman yemekhaneyi yalnızca birkaç eski gaz lambası aydınlatıyordu. Genç bayan uzunca bir koltuğun üzerinde hareket etmeden oturuyor ve düz bir formda karşısındaki adama bakıyordu. Uzun sakallarını bir kurdeleyle bağlamış olan bu adamın hiçbir şey yapmadan yalnızca elindeki fırçaya ve bir şövalede duran tuvale bakması genç bayanın hayli hududunu bozmuştu. Hatta o denli ki birkaç kere kendini tutamayıp kıkırdamış, sonra da şu anda kendisini resmetmesi gereken adamdan azar işitmişti.

Neredeyse iki yıldır bu gotik kiliseye geliyordu bayan. Fotoğrafın birebir olabilmesi için her gelişinde tıpkı kıyafeti giyiyor, saçını ve makyajını bile tıpkı yapıyordu. Lakin şu anda derin kanılara dalmış olan adamsa kimi günler hiç uğramazdı bu eski kiliseye. Genç bayan boş yemekhanede saatlerce oturur ve adamın gelmeyeceğini anlayınca sonlu bir biçimde geri giderdi. Lakin ne yazık ki neredeyse bir yıl süren bu çalışmanın sonucunda bile herkesin “üstat” dediği o adam neredeyse hiçbir şey çizememişti şimdi. Bu gerçek aklına geldikçe genç bayan yalnızca daha çok sonlanıyordu. Bu türlü üstat mı olur, diyordu kendi kendine.

DAHA ÇOK AĞLIYOR ÜZEREYDİ…

Genç bayan eski ahşap duvardaki saate baktı. Neredeyse gece olmuştu. Ressamın bu karanlıkta nasıl çalışabildiğine de hayret ediyordu doğrusu. Lakin hepsi kocasının hatasıydı. Evet, onun hatasıydı. Kendi şöhretini daha da fazla duyurmak için böylesine ünlü bir ressama karısının fotoğrafını yaptırıyordu. Böylelikle ünlü ressamı tanıyan herkes resmettiği bayanı merak edecek, sonra da o ünlü tüccarın karısı olduğunu öğrenecekti. Zati kentin yarısı ederdi bu. Ancak ne var ki gördüğü şeylerin dakikalar içerisinde tıpatıp birebirini çizebildiği söylenen adam bir yıldır bir resmi bitiremiyordu. Bir heykeltıraşa bu kadar ödeme yapsaydık şu anda bütün kenti kaplayacak bir heykelim olurdu, diye düşünüyordu bayan.

Ressam yeniden genç bayana bakıyordu. Bakışları hem çok manalı hem de çok boştu. Ne düşündüğünü ya da ne hissettiğini anlamak sahiden zordu. Ve genç bayan geçen her saniyede daha çok sıkılıyordu. Beklemekten ve daima birebir biçimde gülümsemekten elmacık kemikleri ağrıyordu ve gülümsemesinin artık gerçek bir gülümsemeye benzediğini söylemek çok zordu. Daha çok ağlıyor üzere görünüyordu. Lakin bu garip gülümsemesi ressamın güzeline gidiyor olacaktı ki genç bayan sahiden keyifli olduğu ve içten bir biçimde gülümsediği vakitler eski gülümsemesine ne olduğunu sorardı. “Yanlış anlamayın fakat dünkü gülümsemeniz fotoğrafım için daha uygundu. Bu türlü çok­ mutlusunuz!”

“Şey, sanki…” diye kelama başladı genç bayan. Siyah saçlarını bu sefer kulağının gerisinden çıkarmakla meşguldü. “Acaba, şayet size de uygunsa artık gidebilir miyim? Sahiden geç oldu ve kocam benim için endişelenmeye başlamıştır.”

Ressam birinci başta bayanı duymadı. Sonra genç bayan sesli bir halde -ve bilerek- öksürünce yerinden sıçradı. Güya bayanın orada olduğunu yeni fark etmiş üzereydi. Güya bu koca yemekhanede yalnızca kendisi varmış da bayan karşısında birden belirmiş üzere bakıyordu. Hatta bir orta bayanı tanımadığı bile söylenebilirdi.

Ressam uzun sakallarını ovuşturarak duvardaki saatte baktı. Geç olduğu konusunda mutlaka bayana hak veriyordu. Hatta saatin kaç olduğunu fark edince istemsizce esnedi. “Bayım” dedi bayan tekrar. Adam sonra bir karşılık vermesi gerektiğini anladı.

FIRÇALARI ALMAK İSTEMEZ UMARIM!

“Tabii, doğal ki gidebilirsiniz. Kendi içime dalmışım, lütfen beni mazur görün. Genç ve hoş karısını geç saatlere kadar dışarıda tuttuğum için umarım saygıdeğer kocanız bana kızmaz. Sonlanıp ödemeyi geri almak isterse korkarım borçlu çıkarım. Venedik şaraplarını çoktan bitirdim. Ve bu fırçaları almak istemez umarım, nitekim kaliteliler zira. At kılından yapıldıkları o kadar belirli ki…”

Ressam, kendi kendine bir sohbete kısmınca genç bayan gitme vaktinin geldiğini anladı. Çantasını ve atkısını alıp büyük kiliseden çıktı. Saatlerdir tıpkı yerde hareketsiz oturmaktan eklemleri ağrıyordu ve çok acıkmıştı. Siyah saçlı genç bayan, aşçıbaşının ne pişirmiş olabileceğini düşünürken uzun sakallı ressam, gotik kilisenin yemekhanesinde durmuş, fırçaların ne kadar kaliteli olduğuyla ilgili bir şeyler mırıldanıyordu.

Cumhuriyet

hack forum gaziantep escort gaziantep escort